Umów się na wizytę

Umów spotkanie

RELACJE

Samokontrola emocjonalna w związku: kiedy pomaga, a kiedy utrudnia bliskość?

Autor: Karolina Szeligowska | Data publikacji:

03 listopada 2025

Zachowanie spokoju, powstrzymanie impulsywnej reakcji albo potrzeba czasu przed rozmową mogą chronić relację przed eskalacją konfliktu. Samokontrola emocjonalna nie jest więc czymś, z czego trzeba zrezygnować, aby budować bliskość.

Trudność może pojawić się wtedy, gdy ukrywanie przeżyć staje się jedynym dostępnym sposobem reagowania. Ważne tematy pozostają niewypowiedziane, prośba o wsparcie wydaje się niemożliwa, a zewnętrzny spokój zaczyna wymagać dużego wysiłku.

Warto zatem przyjrzeć się nie tylko temu, czy kontrolujesz emocje, lecz także po co to robisz, czy masz możliwość wyboru innej reakcji i czy w relacji istnieją warunki do bezpiecznej rozmowy.

Spis treści:

Czym jest samokontrola emocjonalna w relacji?
Regulacja, tłumienie, unikanie i prywatność: ważne różnice
Kiedy powściągliwość może zacząć utrudniać bliskość?
Bliskość nie zależy wyłącznie od tego, ile emocji ujawniasz
Przerwa w rozmowie, unikanie czy karzące milczenie?
Jak rozmawiać o emocjach bez presji i bez ujawniania wszystkiego?
Kiedy większa otwartość nie jest bezpiecznym celem?
Kiedy warto rozważyć psychoterapię indywidualną?
Co warto zapamiętać?

Czym jest samokontrola emocjonalna w relacji?

Samokontrola emocjonalna może oznaczać różne sposoby reagowania. Czasem jest to zdolność do zatrzymania impulsywnej odpowiedzi, uspokojenia napięcia i wybrania spokojniejszego sposobu rozmowy. Innym razem polega na ukrywaniu tego, co się przeżywa, także wtedy, gdy emocje dotyczą ważnych spraw w związku.

Określenie „nadmierna samokontrola” nie jest diagnozą. Nie oznacza też, że osoba spokojna, ostrożna lub mało ekspresyjna ma problem psychologiczny. Ludzie różnią się temperamentem, sposobem komunikowania uczuć, potrzebą prywatności oraz czasem potrzebnym do rozpoznania własnych emocji.

Znaczenie samokontroli najlepiej oceniać przez jej funkcję i skutki. Może pomagać działać zgodnie z własnymi wartościami i chronić relację przed impulsywną reakcją. Może też stać się sztywnym sposobem unikania ważnych przeżyć i rozmów.

Samokontrola nie oznacza braku emocji

Spokojny głos, opanowany wyraz twarzy albo brak natychmiastowej reakcji nie pokazują całego wewnętrznego doświadczenia. Osoba, która wygląda na niewzruszoną, może jednocześnie odczuwać silne napięcie, złość, smutek albo lęk.

Milczenie również nie zawsze oznacza obojętność. Może wynikać z potrzeby zastanowienia, trudności w znalezieniu słów albo obawy, że rozmowa w danym momencie doprowadzi do eskalacji.

Koszt może pojawić się wtedy, gdy zewnętrzny spokój staje się jedynym dopuszczalnym sposobem reagowania. Partner otrzymuje wówczas niewiele informacji potrzebnych do zrozumienia sytuacji, a osoba kontrolująca ekspresję pozostaje sama z napięciem.

Kiedy kontrola może być pomocna?

Samokontrola może wspierać relację, gdy daje możliwość wyboru reakcji zamiast działania pod wpływem pierwszego impulsu.

Może być pomocna, gdy:

powstrzymujesz się przed krzykiem lub raniącym komentarzem;
zauważasz, że napięcie jest zbyt duże, aby kontynuować rozmowę;
potrzebujesz chwili, aby lepiej zrozumieć swoje przeżycie;
decydujesz, że część emocji chcesz na razie zachować dla siebie;
dostosowujesz sposób reagowania do sytuacji i poczucia bezpieczeństwa.

W takich sytuacjach samokontrola może być elementem regulacji emocji. Znaczenie ma jednak elastyczność, czyli możliwość zatrzymania reakcji w jednej sytuacji i powiedzenia o tym, co ważne, w innej.

Regulacja, tłumienie, unikanie i prywatność: ważne różnice

W codziennym języku kontrolowanie emocji, tłumienie, unikanie i zamykanie się bywają używane zamiennie. Podobne zachowanie może jednak pełnić różne funkcje.

Ktoś może milczeć, ponieważ próbuje się uspokoić. Inna osoba nie odpowiada, bo nie wie jeszcze, co czuje. Milczenie może też służyć unikaniu tematu lub wywieraniu nacisku. Z zewnątrz sytuacje te mogą wyglądać podobnie, ale ich znaczenie dla relacji jest inne.

Regulacja emocji

Regulacja emocji obejmuje różne sposoby wpływania na to, jak emocje są przeżywane, rozumiane i wyrażane. Może polegać na zatrzymaniu impulsywnej reakcji, zmianie sposobu patrzenia na sytuację, szukaniu wsparcia albo wybraniu odpowiedniego momentu na rozmowę.

Nie oznacza, że emocja znika. Jej celem nie zawsze jest też jak najszybsze uspokojenie. Czasem pomocne jest pozostanie przez chwilę z trudnym przeżyciem i sprawdzenie, czego ono dotyczy.

Tłumienie ekspresji emocjonalnej

Tłumienie ekspresji polega na ograniczaniu widocznych oznak emocji, która już się pojawiła. Możesz odczuwać smutek, złość albo lęk, a jednocześnie starać się, aby nie było tego widać w głosie, twarzy lub zachowaniu.

Nie musi być ono szkodliwe w każdej sytuacji. Może pomóc zachować spokój, ochronić prywatność albo odłożyć reakcję do odpowiedniego momentu. Znaczenie ma to, czy jest świadomym wyborem, czy jedynym dostępnym sposobem działania.

Unikanie doświadczenia

Unikanie może dotyczyć rozmowy z partnerem, ale również kontaktu z własnymi emocjami. Człowiek może próbować odsunąć trudne myśli, napięcie lub wspomnienia, na przykład przez ciągłe zajmowanie się pracą, bagatelizowanie sytuacji albo zmianę tematu.

Chwilowe odwrócenie uwagi może pomagać odzyskać równowagę. Trudność pojawia się częściej wtedy, gdy ważne przeżycia są stale odsuwane i nie ma później miejsca na ich zrozumienie.

Prywatność i granice

Bliskość nie wymaga mówienia o wszystkim. Masz prawo zachować część przeżyć dla siebie, potrzebować czasu na ich uporządkowanie i decydować, komu oraz w jakich warunkach chcesz o nich opowiedzieć.

Prywatność może być zdrową granicą chroniącą autonomię i poczucie bezpieczeństwa. Jednocześnie sprawy wpływające na wspólne decyzje lub codzienne życie mogą wymagać przekazania drugiej osobie przynajmniej podstawowych informacji.

Więcej o rozpoznawaniu i komunikowaniu własnych potrzeb przeczytasz w artykule o stawianiu granic.

Przydatniejsze od dzielenia zachowań na dobre i złe jest więc sprawdzenie, czemu służy dana reakcja, czy pozostaje wyborem oraz jaki koszt przynosi osobie i relacji.

Kiedy powściągliwość może zacząć utrudniać bliskość?

Powściągliwość sama w sobie nie oznacza problemu. Może wynikać z temperamentu, ostrożności, potrzeby prywatności albo decyzji, aby nie reagować pod wpływem chwili.

Koszt może pojawiać się wtedy, gdy ważne emocje są regularnie ukrywane, a tematy dotyczące relacji nie wracają do rozmowy. Druga osoba może nie wiedzieć, co się dzieje, czego potrzebujesz ani jak rozumiesz daną sytuację.

Badania wskazują, że częste tłumienie ekspresji emocjonalnej może wiązać się z mniej korzystnymi doświadczeniami interpersonalnymi, na przykład słabszym poczuciem bliskości lub wsparcia. Nie jest to jednak prosty związek przyczynowy. Na relację wpływają również reakcje partnera, historia wspólnych rozmów i poziom bezpieczeństwa.

Warto zwrócić uwagę, czy:

ważne tematy są wielokrotnie odkładane i nie wracają do rozmowy;
automatycznie zapewniasz, że wszystko jest w porządku, choć potrzebujesz zmiany lub wsparcia;
proszenie o pomoc wydaje się niemal niemożliwe nawet przy dużym przeciążeniu;
stałe pilnowanie, aby emocje nie były widoczne, staje się obciążające.

Pojedynczy przykład niczego nie rozstrzyga. Znaczenie mają częstotliwość, kontekst, możliwość wyboru innej reakcji oraz to, czy dany sposób działania prowadzi do cierpienia albo utrudnia wspólne funkcjonowanie.

Bliskość nie zależy wyłącznie od tego, ile emocji ujawniasz

Mówienie o przeżyciach może pomagać drugiej osobie lepiej zrozumieć, co się z Tobą dzieje. Samo ujawnienie emocji nie gwarantuje jednak poczucia bliskości. Znaczenie ma również to, jak partner przyjmuje Twoje słowa.

Możesz powiedzieć o czymś ważnym i spotkać się ze zrozumieniem. Możesz też usłyszeć, że przesadzasz albo nie powinieneś tak się czuć. Takie doświadczenia wpływają na gotowość do kolejnych rozmów.

Trudność w otwieraniu się nie zawsze wynika więc wyłącznie z indywidualnej skłonności do kontroli. Może być związana również z tym, czy emocje były wcześniej traktowane poważnie, czy szanowano poufność i czy respektowano potrzebę czasu.

Bliskość można okazywać na różne sposoby

Dla części osób ważnym sposobem budowania bliskości jest rozmowa o emocjach. Inni częściej okazują troskę przez obecność, pomoc, dotrzymywanie ustaleń albo wspólne działanie.

Bliskość może rozwijać się między innymi dzięki:

zainteresowaniu doświadczeniem drugiej osoby;
gotowości do wysłuchania bez natychmiastowego oceniania;
przewidywalności i dotrzymywaniu ustaleń;
szacunkowi dla prywatności i granic;
możliwości powrotu do ważnej rozmowy.

Nie każda bliska relacja wymaga mówienia o wszystkich emocjach. Milczenie nie musi oznaczać braku uczuć, podobnie jak częste rozmowy nie zawsze oznaczają wzajemne zrozumienie.

Znaczenie reakcji drugiej osoby

Otwartość łatwiej rozwija się tam, gdzie partner reaguje z zainteresowaniem i szacunkiem. Nie musi od razu znaleźć rozwiązania ani w pełni rozumieć każdego przeżycia. Ważne jest, czy chce wysłuchać i nie wykorzystuje przekazanych informacji do wywierania nacisku.

Pojedyncza niezręczna reakcja nie musi przesądzać o jakości całej relacji. Znaczenie ma raczej to, czy obie osoby potrafią wrócić do rozmowy, uznać swoje reakcje i podjąć kolejną próbę kontaktu.

Większa otwartość może ułatwiać wzajemne zrozumienie w bezpiecznej relacji, ale nie jest zadaniem jednej osoby ani gwarancją poprawy.

Przerwa w rozmowie, unikanie czy karzące milczenie?

Wycofanie się z rozmowy może mieć różne znaczenie. Czasem służy uspokojeniu napięcia. Innym razem temat jest odkładany tak długo, że w praktyce nigdy nie zostaje omówiony. Milczenie może też być używane do wywierania nacisku.

Nie warto oceniać sytuacji wyłącznie na podstawie tego, że jedna osoba przestała mówić. Znaczenie mają kontekst, sposób zakomunikowania przerwy, możliwość powrotu do tematu i cały wzorzec relacji.

Przerwa potrzebna do obniżenia napięcia

Gdy pobudzenie jest bardzo wysokie, może być trudno słuchać, jasno myśleć i dobierać słowa. Kontynuowanie sporu za wszelką cenę nie zawsze prowadzi wtedy do porozumienia.

Przerwa może być pomocna, jeśli osoba informuje, że nie chce teraz kontynuować rozmowy, daje do zrozumienia, że temat pozostaje ważny i w miarę możliwości określa, kiedy można do niego wrócić.

Przykładowy komunikat może brzmieć:

„Jestem teraz zbyt zdenerwowany, żeby spokojnie rozmawiać. Potrzebuję przerwy. Wróćmy do tego wieczorem”.

Nie jest to uniwersalna formuła. Pokazuje jedynie, że rozmowa zostaje zatrzymana, ale nie porzucona.

Gdy odkładanie zmienia się w unikanie

Odłożenie rozmowy zaczyna pełnić inną funkcję, gdy ważny temat regularnie znika. Każda próba powrotu może kończyć się zmianą tematu, bagatelizowaniem albo kolejną nieokreśloną obietnicą rozmowy później.

Unikanie nie musi być świadomą decyzją. Dyskomfort, lęk przed konfliktem lub trudność w znalezieniu słów mogą sprawiać, że człowiek ciągle przesuwa rozmowę. Dla drugiej osoby skutek pozostaje jednak podobny, ponieważ nie otrzymuje odpowiedzi w sprawie wpływającej na wspólne życie.

Wycofanie może być częścią wzajemnego cyklu

W niektórych relacjach jedna osoba coraz silniej domaga się rozmowy, a druga coraz bardziej się wycofuje. Im większy nacisk, tym większa potrzeba ucieczki. Im większe wycofanie, tym intensywniejsze próby uzyskania odpowiedzi.

Taki cykl może podnosić napięcie po obu stronach. Nie oznacza to, że obie osoby zawsze ponoszą taką samą odpowiedzialność ani że każde zachowanie jest równie bezpieczne. Pokazuje natomiast, że czasem warto przyjrzeć się całemu przebiegowi interakcji, a nie wyłącznie jednej reakcji.

Kiedy milczenie służy wywieraniu nacisku?

Czym innym jest przerwa potrzebna do regulacji, a czym innym odmowa kontaktu wykorzystywana do ukarania, zastraszenia lub wymuszenia określonego zachowania.

Nie da się rozpoznać motywacji wyłącznie na podstawie samego milczenia. Jeżeli jednak wycofanie jest częścią szerszego wzorca gróźb, poniżania, kontroli albo odwetu za wyrażenie własnego zdania, problem wykracza poza trudność w komunikacji. Szerzej omawia to sekcja dotycząca bezpieczeństwa.

Jak rozmawiać o emocjach bez presji i bez ujawniania wszystkiego?

Rozmowa o emocjach nie musi oznaczać szczegółowego opowiadania o każdym przeżyciu. Nie musisz też zaczynać od najbardziej osobistych tematów ani od razu wiedzieć, co dokładnie czujesz.

Celem nie jest osiągnięcie jednego prawidłowego poziomu otwartości. Chodzi raczej o poszerzanie możliwości wyboru: czasem zachowanie przeżycia dla siebie, czasem nazwanie granicy, a czasem przekazanie informacji potrzebnej do wzajemnego zrozumienia.

Najpierw sprawdź, czego potrzebujesz

Zanim zaczniesz rozmowę, spróbuj określić, czego w danym momencie potrzebujesz. Może to być:

czas na uporządkowanie przeżyć;
wysłuchanie bez natychmiastowego szukania rozwiązania;
pomoc w konkretnej sprawie;
wyjaśnienie nieporozumienia;
postawienie granicy;
przełożenie rozmowy na spokojniejszy moment.

Nie musisz od razu opowiadać całej historii. Czasem wystarczy przekazać tyle, ile jest potrzebne do wyjaśnienia aktualnej sytuacji.

Zacznij od jednego konkretnego przeżycia

Jeżeli mówienie o emocjach jest trudne, próba wyjaśnienia wszystkiego naraz może zwiększyć napięcie. Łatwiejsze bywa odniesienie się do jednej sytuacji, własnego odczucia i aktualnej potrzeby.

Możesz powiedzieć:

„Nie potrafię jeszcze dobrze nazwać wszystkiego, ale ta rozmowa była dla mnie trudna. Potrzebuję chwili, a później chciałbym do niej wrócić”.

To przykład do dostosowania, nie gotowa recepta.

Ustal warunki rozmowy

Moment i sposób prowadzenia rozmowy mają znaczenie. Poruszanie ważnego tematu tuż przed wyjściem, w środku innego konfliktu albo przy dużym przeciążeniu może utrudniać wzajemne słuchanie.

Warto ustalić, czy obie osoby mają czas, ile tematów chcecie poruszyć i czego oczekujesz od rozmowy. Można powiedzieć:

„Chciałabym opowiedzieć Ci o czymś ważnym. Nie oczekuję teraz rozwiązania. Zależy mi, żebyś najpierw mnie wysłuchał”.

Takie zdanie nie gwarantuje określonej reakcji, ale pomaga nazwać potrzebę.

Zachowaj możliwość zatrzymania rozmowy

Rozpoczęcie rozmowy nie oznacza obowiązku ujawnienia wszystkiego. Możesz zatrzymać się, gdy temat okaże się zbyt obciążający albo sposób reagowania partnera narusza Twoje granice.

Warto przy tym pamiętać, że w sprawach wpływających na wspólne życie może być potrzebny późniejszy powrót do tematu. Nadal możesz jednak decydować o tempie i zakresie szczegółów.

Zwróć uwagę na reakcję partnera

Rozmowa jest wspólnym procesem. Istotne jest nie tylko to, czy udało Ci się znaleźć właściwe słowa, ale także to, czy partner pozwala Ci dokończyć, respektuje granice i nie wykorzystuje przekazanych informacji w późniejszych konfliktach.

Potraktuj jedną krótką rozmowę jako małą próbę, a nie sprawdzian. Możesz później wrócić do tematu, zmienić sposób rozmowy albo uznać, że na razie nie chcesz go rozwijać.

Kiedy większa otwartość nie jest bezpiecznym celem?

Zachęta do mówienia o emocjach ma sens tylko wtedy, gdy druga osoba potrafi traktować przekazane informacje z podstawowym szacunkiem. Nie każda relacja daje takie warunki.

Jeżeli partner wyśmiewa przeżycia, wykorzystuje zwierzenia przeciwko Tobie albo reaguje groźbą, problem nie sprowadza się do znalezienia odpowiednich słów. Większa otwartość może wtedy zwiększać poczucie zagrożenia.

Szczególnej ostrożności wymagają sytuacje, w których pojawiają się:

groźby, zastraszanie lub poniżanie;
ograniczanie kontaktów z bliskimi;
kontrolowanie telefonu, wiadomości, lokalizacji lub pieniędzy;
podejmowanie decyzji za drugą osobę;
przemoc fizyczna lub wymuszanie kontaktu seksualnego;
wykorzystywanie poufnych informacji do szantażu;
odwet za odmowę albo wyrażenie odmiennego zdania.

Kontrolowanie partnera jest czymś innym niż kontrolowanie własnej ekspresji. Ograniczanie czyjejś swobody i budowanie atmosfery strachu nie powinny być przedstawiane jako zwykła trudność komunikacyjna.

W takiej sytuacji nie musisz szczegółowo tłumaczyć swoich przeżyć ani podejmować konfrontacji, do której nie czujesz się bezpiecznie przygotowany. Pomocne może być indywidualne skonsultowanie sytuacji z zaufaną osobą, specjalistą lub organizacją pomocową.

Jeżeli istnieje bezpośrednie zagrożenie, priorytetem jest bezpieczeństwo i kontakt z odpowiednimi służbami. Dane organizacji pomocowych powinny zostać ponownie zweryfikowane przed publikacją, jeżeli zostaną dodane do artykułu.

Przy przemocy, groźbach lub silnej kontroli terapia par nie powinna być rekomendowana automatycznie. Decyzja wymaga indywidualnej oceny bezpieczeństwa przez odpowiednio przygotowanego specjalistę.

Nie każda trudna relacja jest relacją przemocową. Powtarzające się konflikty, niezręczna komunikacja czy chwilowe wycofanie nie wystarczają do takiego rozpoznania. Warto jednak traktować poważnie własne poczucie zagrożenia, utratę swobody i obawę przed konsekwencjami wyrażenia własnego zdania.

Kiedy warto rozważyć psychoterapię indywidualną?

Powściągliwość emocjonalna sama w sobie nie jest powodem do rozpoczęcia psychoterapii. Ludzie różnią się sposobem przeżywania i wyrażania emocji, a część osób naturalnie potrzebuje więcej czasu, prywatności lub dystansu przed rozmową.

Szersze wyjaśnienie, na czym polega psychoterapia i czego można się po niej spodziewać, znajdziesz w osobnym artykule.

Konsultację warto rozważyć szczególnie wtedy, gdy trudność:

długo się utrzymuje;
powtarza się w różnych relacjach lub sytuacjach;
powoduje wyraźne cierpienie albo poczucie izolacji;
wpływa na sen, pracę, codzienne funkcjonowanie lub ważne decyzje.

Pojedyncza sytuacja nie oznacza, że potrzebujesz terapii. Znaczenie mają czas trwania, nasilenie, powtarzalność i wpływ na życie.

Czego można szukać w psychoterapii?

Psychoterapia indywidualna może stworzyć przestrzeń do spokojnego przyjrzenia się własnym reakcjom bez obowiązku natychmiastowego opowiadania całej historii.

W trakcie pracy można między innymi:

lepiej rozpoznawać emocje i potrzeby;
przyglądać się sytuacjom, w których pojawia się potrzeba wycofania;
rozróżniać prywatność, granicę i unikanie;
szukać sposobów komunikowania potrzeb we własnym tempie;
zauważać powtarzające się wzorce w relacjach;
rozwijać większą elastyczność w wyborze sposobu reagowania.

Celem pracy nie musi być stanie się bardziej ekspresyjną osobą. Można natomiast przyglądać się temu, jak poszerzać zakres dostępnych reakcji, aby rozmowa, milczenie, przerwa lub postawienie granicy były w większym stopniu świadomym wyborem.

Psychoterapia nie daje kontroli nad reakcją partnera

Indywidualna praca może pomóc lepiej rozumieć własną część relacji, ale nie pozwala kierować zachowaniem drugiej osoby.

Psychoterapia nie gwarantuje poprawy związku. Może natomiast pomóc ocenić, co zależy od Ciebie, czego potrzebujesz i jakie granice są dla Ciebie ważne.

W poradni Wewnętrzny Ogród dostępna jest psychoterapia indywidualna online. Nie jest ona terapią par. Punktem pracy pozostają doświadczenia, potrzeby, reakcje i możliwości działania osoby uczestniczącej w terapii.

Pierwsza konsultacja nie oznacza automatycznie rozpoczęcia terapii

Jeżeli nie wiesz, czy psychoterapia jest właściwym krokiem, możesz zacząć od konsultacji psychologicznej. Podczas spotkania można opowiedzieć o trudnościach w takim zakresie, na jaki pozwala aktualna gotowość, oraz wspólnie zastanowić się nad możliwymi formami wsparcia.

Praktyczne informacje o przebiegu i przygotowaniu znajdziesz w artykule o pierwszej wizycie u psychologa online.

Nie trzeba mieć przygotowanej pełnej historii ani potrafić dokładnie nazwać wszystkich emocji. Trudność w mówieniu o przeżyciach może być częścią tematu spotkania.

Co warto zapamiętać?

Samokontrola emocjonalna może pomagać zatrzymać impulsywną reakcję, chronić prywatność i wybrać spokojniejszy moment na rozmowę. Trudność pojawia się częściej wtedy, gdy milczenie, ukrywanie przeżyć lub unikanie tematów stają się jedynym dostępnym sposobem reagowania.

Nie istnieje jeden prawidłowy poziom otwartości. Ważniejsza jest możliwość wyboru sposobu działania, który uwzględnia sytuację, własne granice, potrzeby relacji i poczucie bezpieczeństwa.

Odpowiedzialność za kontakt nie spoczywa wyłącznie na osobie, która ma trudność z mówieniem o emocjach. Bliskość wymaga również gotowości drugiej strony do słuchania, respektowania granic i traktowania przekazanych informacji z szacunkiem.

Bibliografia i źródła

Chervonsky, E., Hunt, C., „Suppression and Expression of Emotion in Social and Interpersonal Outcomes: A Meta-Analysis”, „Emotion”, 2017.
Kobylińska, D., Kusev, P., „Flexible Emotion Regulation: How Situational Demands and Individual Differences Influence the Effectiveness of Regulatory Strategies”, „Frontiers in Psychology”, 2019.
Laurenceau, J.P., Barrett, L.F., Pietromonaco, P.R., „Intimacy as an Interpersonal Process: The Importance of Self-Disclosure, Partner Disclosure, and Perceived Partner Responsiveness in Interpersonal Exchanges”, „Journal of Personality and Social Psychology”, 1998.
World Health Organization, materiały dotyczące przemocy ze strony partnera i zachowań kontrolujących.

O Autorce:

Karolina Szeligowska - założycielka poradni "Wewnętrzny Ogród", psycholog i certyfikowana psychoterapeutka poznawczo-behawioralna. W swojej pracy łączy oparte na dowodach naukowych metody z głęboką empatią, pomagając pacjentom odnaleźć drogę do wewnętrznej równowagi. Specjalizuje się m.in. w terapii zaburzeń lękowych, depresji oraz w pracy z osobami z podwójną diagnozą.

zobacz pełny profil →

Umów sesję online

Możesz przyjrzeć się temu we własnym tempie

Jeżeli trudność w mówieniu o emocjach lub powtarzające się napięcie w relacjach wpływają na Twoją codzienność, możesz sprawdzić obszary indywidualnego wsparcia online w Wewnętrznym Ogrodzie.